الباب الثانى عشر فى التوكّل و الانقطاع الى اللّه ( 1 ) وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ ، إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ ، قَدْ جَعَلَ [ اللَّهُ ] لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْراً . ترجمه : هر كه بر خدا توكل كند خدا او را بس بود ، خدا كار او باتمام رساند . چه خدا هر چيزى را تقديرى كرده است . ( 2 ) وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ ! إِنْ كُنْتُمْ آمَنْتُمْ بِاللَّهِ فَعَلَيْهِ تَوَكَّلُوا ! ترجمه : بايد كه مؤمنان بر خدا توكل كنند . اگر ايمان آورده‌ايد برو توكل كنيد ! ( 3 ) فَإِذا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ ! [ إِنَّ اللَّهَ ] يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ . ترجمه : چون عزم كردى بر خدا توكل كن ! خدا متوكلان را دوست دارد . ( 4 ) وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ ، فَإِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ . أَ لَيْسَ اللَّهُ بِكافٍ عَبْدَهُ ! ترجمه : هر كه بر خدا توكل كند ، خدا بىهمتا و درست كار است . آيا نه خدا كفايت باشد بنده را « 1 » .

--> ( 1 ) - اصل افزوده دارد : استفهام .